Memento Mori

Het overlijden van mijn vader enkele dagen geleden herinnert mij eraan hoe nabij de dood altijd is. Voor hem was het ook nog niet tijd. Hoewel zijn longziekte ver gevorderd was, maakte hij nog plannen. Hij wilde verhuizen naar een assistentiewoning om meer in gezelschap te zijn. Hij droomde zelfs nog van een auto waarin zijn scootmobiel paste, zodat hij uitstappen verder weg kon maken.

Zijn dood confronteert mij opnieuw met een harde waarheid: we kunnen de dood niet ontlopen.

We cannot escape death, we can only escape the fear of death.
Het herinnert mij eraan dat ook mijn tijd eindig is. Dat ik mijn dagen wijs moet gebruiken, maar dat ik de dood zelf niet hoef te vrezen.

Mijn vader was geen Stoïcijn, maar hij droeg vele stoïcijnse kwaliteiten in zich: geduld, wijsheid, moed, matigheid. Hij leefde bescheiden en eenvoudig. Misschien is dat wel de grootste les die hij mij naliet; dat deugd en eenvoud meer gewicht hebben dan alles wat we najagen in dit korte bestaan.

Memento Mori.